Kinesiotaping, czyli metoda plastrowania dynamicznego.

Kinesiotaping, czyli metoda plastrowania dynamicznego.

Metoda kinesiotapingu została stworzona przez Kenzo Kase, chiropraktyka, który po ukończeniu studiów w swojej dziedzinie, szukał sposobu przyspieszenia regeneracji i gojenia się tkanek. Okazało się, że znane już plastry sztywne naklejane na skórę ograniczają ruch i blokują ślizg tkanek. W niektórych przypadkach, hamują proces gojenia się tkanki po urazie, zamiast go usprawniać. Stało się to inspiracją dla Kenzo Kase do zmiany podejścia i rozpoczęcia badań nad inną metodą aplikacji. Po dwóch latach badań nad projektem, Kase udało się opracować odpowiednie materiały oraz technikę naklejania plastrów. Swoją premierę plastry miały w trakcie Igrzysk Olimpijskich w 1988r. w Seulu. Musiały one posiadać znakomite parametry przepuszczalności powietrza i wilgoci, dobrą przyczepność i co najważniejsze- odpowiednie właściwości elastyczne, na których opiera się metoda plastrowania dynamicznego.

Na czym polega kinesiotaping?

W prostych słowach, polega na takim naklejeniu plastra, by wspomagał on naturalne procesy zdrowienia naszego ciała. Plaster sam w sobie nie posiada właściwości leczniczych, takie właściwości nadaje mu dopiero odpowiednia aplikacja. Należy o tym pamiętać, gdy sami w domowych warunkach staramy się zaaplikować kinesiotaping. By prawidłowo nakleić taping niezbędna jest znajomość anatomii i kinezjologii oraz określenie celu aplikacji.

Istnieje kilka typów klejenia, które dopasowywane są odpowiednio do schorzeń, m. in.:

– aplikacje limfatyczne – wspomagające przepływ limfy i trofikę tkanki. Wykorzystuje się je głównie przy obrzękach oraz wybroczynach krwawych. Ułatwiają one pozbycie się siniaków, opuchlizny czy nagromadzonej chłonki.

– korekcje przestrzenne – jest to najczęściej wykorzystywana technika niosąca ukojenie w bólu. Polega ona na takim oklejeniu danego obszaru ciała, by nad bolesnym punktem stworzyć przestrzeń. Przyśpiesza to regeneracje, przepływ płynu międzytkankowego, obniża napięcie mięśni i działa przeciwbólowo.

– technika więzadłowa – naprężony plaster aplikujemy w okolice uszkodzonego więzadła, w celu odciążenia struktury więzadłowej oraz w celu nadania informacji proprioreceptywnej do układu nerwowego o skorygowanym położeniu tkanek.

– aplikacja funkcjonalna – jest to takie oklejenie, w którym wspomaga się ruch w kierunku którego występuje dysfunkcja, obniżenie zakresu ruchu. Pomaga to pracować nad prawidłowym ustawieniem kończyny i stymuluje organizm do poprawy obniżonej ruchomości.                                                                                                                                                            Każda z metod plastrowania będzie skuteczna tylko pod warunkiem odpowiedniego jej wykonania oraz dobrania metody klejenia do problemu jaki występuje u danego pacjenta. Warto to mieć na uwadze, próbując wyszukać prawidłową aplikację w internecie, albo porównując kształt aplikacji nałożonej przez terapeutę z tym w wyszukiwarce. Tylko wykwalifikowany terapeuta jest w stanie określić w jaki sposób najefektywniej zaaplikować taping.

Kinesiotaping zyskał ogromną popularność w ostatnich kilkunastu latach. Nas, fizjoterapeutów, ten fakt nie dziwi, codziennie w naszych gabinetach obserwujemy jego pozytywne działanie i wyjątkowy wpływ na przebieg terapii. Czy warto z niego skorzystać? Tak, ale należy pamiętać, że Kinesiotaping jest świetną metodą uzupełniającą pełną terapię innymi metodami. W poważnych dysfunkcjach układu ruchu nie powinien stanowić podstawy terapii, a tylko jej dopełnienie.

 

Autor: Joanna Gierak